Just Dark of Me*

posted on 12 Oct 2005 22:06 by seacrazy

ในที่สุดก็เปิดประตูโลกเสมือนของจริงได้สักที....
เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ เบื่อ.. มีใครได้ยินกูบ้างไหม ว่า กูเบื่อ....

เรื่องแม่งอย่างยาว...

ตอนนี้แบบว่า ก็พยายามทำตัวอยู่ในกรอบสุดพลัง
เป็นลูกที่ดี พยายามทำให้ดูเป็นแบบนั้นมากที่สุด
(( ก็คงเหมือนอยู่มั๊ง... นะ ))
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมร่างกาย+จิตใจมัน anti สภาพแบบนี้หนักหนา
คือพยายามทำให้ดูอบอุ่น พยายามทำให้ดูรักกัน
พยายามมมมมมมมมมมม ... พยายามกันจัง
ทั้งๆที่ทุกคนไม่อยากคุย ทั้งๆที่ทุกคนกำลังหมั่นไส้อีกฝ่าย
ทั้งๆที่กำลังบ่นอีกฝ่ายในใจ แต่เราก็พยายามกดมันเอาไว้..

เพื่อให้การกลับบ้านของฟ้าครั้งนี้มันดูดี.. ดูสนุก ดูน่ากลับมาอีก

แต่อะไรที่มันฝืนธรรมชาติ มันก็ฝืนได้ไม่นานหรอก
ป๊ะ หลุด มาแล้ว .. ที่จริงมันก็.. โดนมาตั้งแต่เด็กอ่ะนะ
เป็นนิสัยป๊ะ ฟ้าแม่งก็ต้องเข้าใจป๊ะ..... ก็เกิดมาจากส่วนนึงของเค้านิ
เค้าสร้างฟ้ามาเป็นเจ้าของชีวิตฟ้า อย่างไรเสียก็เลือดในตัวฟ้าทุกวันนี้
หน้าตา ร่างกายของฟ้า ได้มาจากเค้า..

เหงื่อเค้า ความเหนื่อยจากการทำงานของเค้า.. น้ำตาเค้า..
ส่วนหนึ่งก็มาจาก ความรัก+ปรารถนาดีต่อฟ้า..

ฟ้าก็ต้องทำใจ ว่าเค้ารัก แต่เค้าคง แสดง ออก ไม่ เป็น

พฤติกรรมต่างๆ ที่ก้าวร้าว มันไม่ได้เกิดจากความโกรธความเกลียดของป๊ะ
แต่มาจาก บุคลิก.. ลักษณะนิสัย.. ที่อยู่กะตัวเค้า ตั้งแต่ก่อนสร้างฟ้าขึ้นมา...

ตอนโดนอ่ะ คิดแบบนี้ไทม่ได้หรอก..
โกรธ โมโห รำคาญ เสียใจ น้อยใจ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องตะคอก..
ฟ้ามันแย่อย่างนั้นเลยเหรอ?
เอ่อ.. ฟ้าไม่เอาของป๊ะก็ได้ ฟ้าก็ไม่ได้ขอป๊ะนานแล้วนี่...
ไม่ได้ใช้เงินป๊ะเรียน ไม่ได้ใช้เงินป๊ะกินตั้งนานแล้ว ฟ้ายังอยู่ได้เลย
ฟ้ารู้ว่าป๊ะ พยายามหยุดพฤติกรรมพวกนั้นแล้ว
แต่มันอยู่ในเลือด... ถ้ามีหลุดออกมามั่งก็ไม่แปลกหรอก..

แค่ฟ้ามันงี่เง่า เอกไม่ทำตัวให้ชิน ดัดจริตมากไปเท่านั้นเอง*

ม๊ะ... ก็ดีนะ คราวนี้ทะเลาะกัน ทุกวัน
เถียงในใจ (แรงๆ --> รู้สึกผิด) ... บางทีก็เถียงออกมา
มีครั้งสองครั้งเนี่ยแหล่ะ ที่แสดงออกมาแย่ๆ เลย
กระฟัดกระเฟียด เป็นลูกที่สมควรโดน กระทืบอ่ะ * ((รู้ตัว))

ม๊ะบ่นฟ้าทุกสถานการณ์
ฟ้าเก็บห้องให้ม๊ะ ยังโดนบ่น... จะบ่นอะไรมากมายวะ? ((คิดในใจ))
ฟ้าไม่นอนด้วย ก็บ่น.. จิก... เหน็บแนมตามประสา..
ใช้ฟ้าทำโน้นทำนี่ .. คือที่พูดเนี่ย ไม่ใช่ว่าเกี่ยงงานนะ
ฟ้ายินดี + เต็มใจทำ แต่ใช้กูที่ละอย่างได้มะ?
ฟ้าอุ่นเกาเหลา ไปล้างขวดนมกีต้าร์ให้ที เอ่อ.. น้ำเย็นให้ป๊ะแก้วนึง..
((ทำทีละอย่างแล้วน้ำแข็งหมด .. บ้านฟ้าดื่มน้ำใส่น้ำแข็ง ตลอดเวลา))
ฟ้าก็ไปซื้อน้ำแข็ง 7-11 อยู่ข้างบ้านเลย เดินไม่ถึง 50 ก้าว..
ไปซื้อมา ทำ 3 อย่างเสร็จ ยกไปพร้อมกัน.. โดนว่าเลย
ช้า.. มัวทำอะไร??? สนใจป๊ะบ้างไหม? ป๊ะรอน้ำเย็นแก้วเดียวไปเป็นชาติ..

ห๊า!!!!!!!!! โอย.. ((ฟ้าโวยออกมานิดนึง ที่เหลือประโยคเข้มๆนี้ บ่นในใจ))
ทีหลังอยากได้อะไรให้ได้ดั่งใจ ทำเองสิ(วะ)คะ.. กูแม่งก็มีสองมือนะ
ไม่ใช่ 20 มือ.. กูหอบของเนี่ย กูจะทำอะไรของกู กูยังหยุดมาทำให้
ทำให้อย่างดี + อย่างไว ยังมาด่าอีก...
.. ((บาปหนาค่ะ บาป..ทั้งตัว ))
คือโกรธจริงๆนะ.

นี่ไม่ใช่การมาว่าพ่อแม่ของตัวเองนะ...
คือ ฟ้าอยากบ่น อยากระบาย.. เฉยๆ
ฟ้ารักป๊ะ กะ ม๊ะ มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แต่บ้านฟ้าเนี่ย คือแต่ละคนไม่ได้อยู่ด้วยกันไง
นิสัยเลยสุดโต่งแม่งทั้งบ้าน
พอแรงเจอแรงมันก็ทะเลาะ จากที่เคยทะเลาะก็อยากจะปรับตัวกัน..

ปรับตัวมันก็คือไม่ใช่ตัวของตัวเอง..
แต่ละคนฝืน.. แต่ละคนพยายามทำตัวให้เป็นอีกคนนึง.. ซึ่งไม่ใช่ตัวเอง
เพื่อสร้างความอบอุ่น เพื่อให้ทุกคนมาอยู่ด้วยกัน พร้อมหน้าพร้อมตา
แต่มันไม่ใช่ความสุข.. มันไม่ใช่เลย ..

ฟ้าแม่ง คงเป็นลูงเลว
นรกส่งมาเกิด.. คิดแบบนี้กะครอบครัว คิดแม่งแบบนี้กะบุพการี
พ่อ+แม่ย่อมอยากอยู่กะลูก ดูแลลูก..
แต่ในวันที่ฟ้าต้องการ เค้าไม่อยู่...
วันที่เค้าต้องการ ฟ้ากลับไม่พร้อม...
ฟ้าพยายาม พยายามพ พยายาม เต็มที่แล้ว
ฟ้าคิดแปลกจากเค้า แสดงความคิดเห็นบางอย่างไม่ได้เลย..
อะไรๆ ฟ้าก็แม่งคือเงียบ แล้วยอมรับ*

ครอบครัวเผด็จการ.. มันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งนานนมมาแล้ว
((แล้วมาจะมาดัดจริต อะไรเวลานี้.. (ถามตัวเองดู ตอยไม่ได้)... ทำๆไปเหอะ))
ฟ้าสมควรจะต้องเข้าใจ เปิดใจ ทำใจ ฝืนใจ หายใจไม่คล่องอยู่ในบ้านที่เย็นเยือก
แต่ทุกคนแกล้งซ่อนความหนาวสั่นไว้.. เรายิ้มให้สังคมแล้วบอกว่า บ้านเราอบอุ่น

เหนื่อย คือกูเนี่ย เหนื่อย
กูแม่งจัญไรที่คิดแบบนี้.. กูมันไม่ดี...

พยายามสร้างโลกส่วนตัวของตัวเอง
อยู่กะหนัง เพลง game ใน notebook ของอิเป็ด
อ่านหนังสือ.. อ่านหนังสือ.. ทำงานบ้าน ทำงานบ้าน..
พูดให้น้อยลง ฟังให้มากขึ้น เปิดมุมมอง.. เปิดกว้างงงงงงงงงงงงงงงง
เอาสวะอย่างทักษิณมาเชิดชู บูชา.. เอ่อ.. สามารถฟังได้
พ่อกูพูดนิ.. ((ป๊ะ ฟ้าเป็นข้าราชการค่ะ)).. ทั้งๆที่เกลียดมันยิ่งกว่าอะไร

แม่เภาของพี่จิก* เคยบอกไว้ว่า
เราสามารถได้ยินทุกอย่าง แต่เราเลือกฟังมันได้
อะไรที่เราคิดว่า ok ก็ฟังอันนั้น อะไรที่มันนอกเหนือจากนั้น ก็..
ไม่ ต้อง ไป ใส่ ใจ มัน*
เข้าหูซ้ายหมา ออกหูขวาของ ควายยยย ((อย่างกูล่ะกัน))

...

เฮ้อ !!!!!!!!!!!

ดูดาว ดวงดาวไม่พราวสวย
พระจันทร์นวล ยิ้มให้ฉันอย่างเหงาๆ
แทนที่ฉันจะร้องไห้กับกับ ดาราที่ไม่พร่างพราว
ฉันกลับต้องซ่อนความเศร้าไว้ ลำพัง

แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่คุ้นตา
แหงนหน้ามองขึ้นไปให้สูงๆ
ซ่อนไว้ น้ำอุ่นๆที่รื้นตรงปลายตา
อย่าให้มันไหลออกมา.. เค้าจะกลุ้มใจ

กลับบ้านสำหรับฉันมันไม่สนุก
ฉันกำลังทำให้ทุกคน อึดอัด ..
คำว่า ครอบครัว ของฉัน ไม่มีนิยาม
หากแต่ความสัมพันธ์อยู่ในใจทุกคน

เหินห่างกาย ใช่ว่าห่างเหินสัมพันธ์
ในใจฉัน พร่ำบอก .. รัก...
เพียงแต่ ใจ มันไม่ชินกับกรอบ .. กรอบที่ต้องแสดง*
ทรมาน มากมาย... ..

ไม่ต้องเข้าใจฉัน
ประนามฉันก็ได้ถ้าคุณต้องการ
ฉันไม่ต้องการเป็นคนดีของใคร..
หากฉันต้องฝืนใจตัวเอง

หัวใจฉันเต้นตามจังหวะของตัวฉันเอง
ถอดท่วงบรรเลงมาจาก พ่อแม่..
ถึงจะแปลก ไม่เหมือนเดิม หากแต่คล้ายคลึงในครา..
ยังไงซะ.. ฉันก็เป็นลูกสาวบ้านนี้..

เดินตามจังหวะของตัวเอง
ซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง
การอยู่ด้วยกันสำหรับคนอื่นอาจจะสำคัญ
แต่สำหรับฉัน.. ฉันไม่ต้องการ

แกนกลางของโลกไม่ได้หมุนที่ฉัน
จังหวะของฉันไม่เหมือนกับจังหวะของใคร
โลก.. ไม่ได้เป็นของใครคนเดียวนี่นา..
ฉันยังทนไหว..

แค่อยากบ่น

aLL by me

ท้องฟ้า

มีเพียงความเดียวดาย กับใจเราดวงเดิมๆ
กับฝันวันเก่าๆ กับเหงาที่ไม่จางไป
มีเพียงดวงดารา
กับจันทราที่ลอยไปที่รักเราอยู่ห่าง
อ้างว้างเริ่มเกาะกินใจ

อยู่ไหนไม่เห็นเธอมานานแล้ว คิดถึงกันบ้างไหม
อยากเห็นหน้าเธออีกซักครั้งหนึ่ง
หวั่นไหวทุกครั้งที่ใจคิดถึงมันทนไม่ค่อยไหว
เมื่อมองไปเห็นหน้าเธออยู่บนฟ้านั่น

เมื่อไรหนอที่เธอจะกลับมา
ค่อยนับวันเวลาเธอจะให้อภัย
โกรธนานไปแล้วหรือเธอจะมีรักใหม่
ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ



โกรธนานไปแล้วหรือเธอจะมีรักใหม่
ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ
ดีกันอีกครั้งได้ไหมฉันขอโทษ..

ขอโทษค่ะ*